Transformatie Specialist

Het filmpje en het verhaal gaan beiden over de burnout als ommekeer, maar ik zou mezelf geen burn-out specialist noemen: eerder een transformatie specialist. Ik ben expert geworden in het begeleiden van het transformatieproces van individuen, teams en organisaties.

Knagend gevoel
In een vorig leven was ik National Accountmanager bij Coca-Cola. Maar er begon iets te knagen. Ik kon niet enthousiast worden van het feit dat ik een contract voor een miljoen had afgesloten of wat de verkoopcijfers waren van het afgelopen kwartaal?. Ik was bezig met de mensen en processen. Voor mijn collega’s was het leven van targets en carrière wel één met voldoening. Lange tijd negeerde ik het knagende gevoel. Het gevoel dat ik niet lekker in mijn vel zat. Sterker nog, ik was me er niet eens bewust van. Mijn omgeving wel.

 

Signalen

Tot ik in 2005 een burn-out kreeg, toen werd ik me bewust van de verwaarlozing van mezelf. Eigenlijk kreeg ik al veel eerder een signaal dat ik iets moest veranderen in mijn leven. Een jaar daarvoor werd ik met spoed opgenomen in het ziekenhuis, vanwege een acute blindedarmonsteking. Ik had die middag nog doodleuk in vergadering gezeten, want die kon ‘echt niet’ verzet worden en ‘s avonds lag ik op de operatietafel. En binnen drie dagen was ik weer aan het werk. En ik vond mezelf ontzettend stoer. Bijna dood kunnen en na drie dagen weer aan het werk. Nu pas weet ik hoe stom en onnodig dit was. Want door deze ontkenning van signaal vanuit mijn binnenste, mijn hart dat ik iets moest wijzigen in mijn leven, was een groter signaal nodig.

 

Zelfonderzoek
De burn-out was de noodrem waardoor ik echt stil moest gaan staan. Ik stortte in elkaar. Ik kon alleen nog maar op de bank zitten met mijn ochtendjas aan en mijn zonnebril op omdat het licht zeer deed aan mijn ogen. Alles deed pijn. Geen geluid, geen mensen, geen beelden even niks. Ik kon alleen nog maar huilen en slapen. Tijdens mijn proces van bijkomen en zelfonderzoek, kwam ik tot de conclusie dat ik mezelf genegeerd had. Ik zag dat ik mijn werk anders moest doen. Maar hoe?

Het antwoord op die vraag kwam tijdens sessies met mijn bedrijfsarts steeds duidelijker naar voren. Met de nieuw opgedane kennis en inzichten pakte ik mijn oude baan weer op. Nog ondersteunt in het begin met de bedrijfsarts waar ik praktijksituaties kon voorleggen, kon ik snel weer op eigen kracht verder. Echter na een jaar bleef iets knagen, ik was tevreden, maar daarmee ook gelukkig?

 

Tevredenheidsvalkuil
Na veel wikken en wegen dacht ik ‘ok, dit wil ik niet maar wat wil ik dan wel?’. Ik dacht er komt vast wel iets op mijn pad. Ik blijf nog even zitten want slecht had ik niet. In tegendeel. Ik had de dikke auto, een prachtsalaris, het imago van bij Coca-Cola werken, de VIP feestjes dat was meer dan de meeste mensen hadden, zei ik tegen mezelf. En dus MOEST ik maar gelukkig zijn. Ik wachtte en wachtte, maanden gingen voorbij maar niks gebeurde.

 

Beslissing
Tot ik op een helder moment dacht misschien werkt het leven andersom. Misschien moet ik eerst een deur dicht doen voordat andere deuren geopend worden. Vanuit dat inzicht, een moedige stap genomen. Op een maandagochtend stapte ik binnen bij de directeur en zei ‘ik stop ermee, ik weet nog niet wat ik ga doen maar ik stop ermee’. Hij verschoot van kleur, haalde adem, maar ik onderbrak hem; ‘Nee, we kunnen niet praten over deze beslissing het is een keuze van mijn hart. We kunnen alleen praten over wanneer ik precies wegga’. En zo geschiedde, ik stopte bij Coca-Cola. En let wel ik had toen nog maar anderhalve maand salaris in het vooruitzicht en geen andere baan, en een mooi huis. Maar als ‘vanzelf’ kwam ook extra geld op mijn pad. De keuze was of met dit geld voor mezelf beginnen of op reis. En ik dacht als ik toch niet weet wat ik ga doen, ga ik maar eerst op reis.

 

Thuiskomen
Het was een geweldig avontuur en een mooie confrontatie met mezelf. Op reis kwam ik erachter dat ik een nog niet geheel verwerkte relatie met mijn vader had. In een ontmoeting met een spirituele zakenman, ben ik het niet verwerkte deel aangegaan. Dat was zo’n geweldige ervaring. Ik was blij en gelukkig, een juk viel van mijn schouders. Het veranderde niet alleen de relatie met mijn vader, maar ook mezelf in relatie tot anderen. Ik zag nu ook mijn relatie tot mijn vorige ‘bazen’ en welke situaties ik in mijn leven elke keer weer aantrok. Het was alsof iemand het licht had aangedaan in een ruimte waar ik voorheen alleen liep in het donker met een zaklantaarn. Dit was pas ECHT THUISKOMEN, in je HART, bij je ware zelf. Het was overweldigend, zozeer dat ik dacht dit wil ik ook anderen laten meemaken.

 

Drijfveer
Het idee coach te worden en voor mezelf te beginnen is gekomen tijdens mijn wereldreis. Ik merkte dat ik zelfs op reis in ‘toevallige’ ontmoetingen al diverse zakenmensen aan het coachen was. Eigenlijk had ik het altijd al gedaan, in mijn vorige banen realiseerde ik me, was ik altijd al doelgericht bezig met mensen en processen. Ik werd gewaardeerd om mijn scherpe analyse, creativiteit en mensenkennis. Maar het was nooit mijn formele taak daar iets mee te doen. Tot nu.

 

Over Esther
Het bedrijfsleven wordt vaak nog geregeerd door het verstand. Maar er komt steeds meer vraag naar een andere benaderingswijze. Een benaderingswijze vanuit het hoofd EN het hart. Gezien mijn eigen burn-out ervaring en ruime werkervaring zie ik daar een match. Het is beter vanuit je hart te werken dan hard te werken. Als je in je hart zit kun je met minder moeite meer bereiken. Het geeft mij een kick de lichten weer aan te zien gaan in de ogen van mijn cliënt, na een goed gesprek of de eerste vruchten van succes te zien.

Met al mijn opgedane inzichten zie ik kansen voor mezelf door middel van coaching iets bij te dragen in deze maatschappij.

Boek een gratis kennismaking